اشعاري چند از شاعري نو
 
 

اول شعرم سلام و احترام

بعد تعظیم و نمازو یک کلام

خط دوم را نیایش کرده ام

در جوار عشق خواهش کرده ام

روی زانوو دو دستم سجده ام

ا شک ها را همچو باران کرده ام

از ته این دل روایت کرده ام

از جدایی ها شکایت کرده ام

گفته ام این دل چرا نالان شده

جفت خوشحالان و بد حالان شده

رنگ باطن را ببین و ظاهر است

گفتنی هایم برایم نادر است

نزد آن ایینه بی منتها  

از امامش من نخواهم شد جدا

شعر من این بار فرقی میکند

از دیار عشق شرقی می کند

گفته اند آنجا ضمانت می دهند

بند آهو را امانت می دهند

گفته اند آنجا امام من رضا 

قاضی عادل که می دادش جزا

از نگاهش شعر نو آموختند

وز فراقش چند ملت سوختند

اولین روز بهار است و زمین

شعر سرما می زند بر روی زین

ساعت تحویل سال نو شده 

غلغله ای در پیاده رو شده

روبروی گنبد زرین ببین

جمعیت از شرق و غرب این زمین

آنچنان در این مکان غوغا شده

گوییا که محشر کبری شده

آسمان هم در افق گلگون شده

ابر ها از خاطرش بیرون شده

چشم ها لو ءلوء گرفته خیس و تر

خون خشکی در وجودش چون گهر

از سر ناقوس این شهر عظیم

طبل و شیپوری به روی اهل دین

ذسته دسته موج فوجی بی نظیر

مانده اند مبهوت از این دیر کبیر

استجابت می شود در این مکان

هر چه می خواهی بگو و السلام


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 7 بهمن 1392برچسب:, :: 13:53 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

زير سايه، زير سقف

خواب مي ديدم پر پرواز را

در سكوتي مبهم

نا گهان بادي وزيد

پنجره ها لرزيد

قلبم تكانكي خورد

ناگهان خالي شد زير پاهايم

من كشيدم فرياد

خاك را بوسيدم

چشمانم رنگي را ديد،سايه اي بود اطرافم

خوابيدم،سكوت رالحظه اي چند

فقط اوست كه مي بيند

به خود آمدم لحظه اي بعد

طبيبي بر بالينم

جمعيت را ديدم

رنگ و رو باخته بود

زير پلكانش بود،لو لوئي تر  مرواريدي درخشان

به ياد نياوردم از قبل

اتفاقي بود اطرافم

ناگهان لرزيدم

تازه فهميدم

يادم آمد

<<ناگهان خالي شد زير پاهايم

زمين را بوسيدم

چشمانم رنگي را ديد

سايه اي بود اطرافم>>

 

 


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 20 آذر 1392برچسب:اتفاق, :: 13:24 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

ازگلي خواهم بگويم ليك مي خواهم مجال

گر  تو حالي مي دهي  ما را بگويم از خيال

من    ديارم     اين    چنين     آغاز   گشت

عاشقي   آمد   به   سويم   من  به  دشت

عاشقي     كز     بهر    نانش   مي   دويد

رنج   مي برد   و    به    شدت    مي   تپيد

دل   نمي   دادش    به  دينار   و    به    دم

سر   نمي   دادش   به   سرها   و  به  جم

بهر     ناني    زنده   بود    و    سير     بود

سايه   اش   همچون   درختي    پير     بود

از    براي      زيستن     با    جان        خود

تكه    ناني    مي    نهادش     دان      خود

بر   همي   مي  بست  و بر   صحرا    برفت

تا   كه     خاشاكي    بيارد     جاي     نفت

سالها     اين     گونه     بودش      كار     او

من   فزوني   تر   ندانم  چون   نبودم  يار   او

حال اكنون من  ز دشتم چون  خلاصي يافتم

باور  خود  را  بديدم  چون  به  دينم   ساختم

باز   گويم   آنچه  را هرگز نگفتش او به  كس

ترسم از اين بوده كه روزي  كم آرم من نفس

من   بدانم   طاقتم   از  بهر  گفتن   نا يد ش

ليك   مي گويم   كه   شايد  بر خيالم  آيدش

جان  نصارت  از كجا گويم كه خوش آيد تو  را

هرچه ميدانم كه كم گويم به شرحت پس برا

يادم      آيد       روزي      از       روز      خدا

دل   به   جان    دادم      برفتم     با     شما

بر    به     صحرا   ها    زديم   وسوي     كوي

جان    بدادي    و   ببردي     بر    به      سوي

خوش   در   آن    روزي     بگفتي    اي    پدر

هرگز     از     كاري        نبايد        شد    بدر

اندك      آن    مالي     كه   بودت    از      برت

مي  دواندي     مي  چراندي     بر        سرت

شاد     بودي     و      به       همت      ميزدي

ساز      خوش       رويي        براي       ايزدي

روزها    از    دست     دستت    خسته      بود

منتهي       خسته       نبودي      از       وجود

من      وجودم    از    وجودت    خالي      است

خود  بدانم  چون  ندارم  همتي  از بهر    دست

چون  ندارم  همتي  نايد كه من سستي   كنم

گفته    گفتي   كنم  شايد  كه من  لطفي  كنم

 خاطراتت   تلخ و ايامت همه  بي چارگي  است

 دفترت   پاره   ز  رنج  و  هم گهي آوارگي است

 از  برايت لحظه هاي شور ايام و زمانه تيره  شد

سرنوشتت را به  سنگي من بگفتم  زنده    شد

 او   به   خود   آمد    بگفتش  از   برايم   باز    گو

 باز   گو  از لحظه هايش  چون شدم  من  حال جو

 حال    كس   نشنيده ام  چون من وجودم مرده بود

سختي     ايام    را   در   زير    گل ها    برده    بود

اين چنين گويي به دورانم نديدم حس نكردم من هنوز

اندراين دنيا كسي داردچنين حالي نكرده است اوبروز

حال     خواهم    من    چنين    آزاده اي   را بينمش 

آدم     آماده     و     سر      زنده اي      را     بينمش

تا    كه     با    حال  و    مرام  و  منسبش ديدن كنم

تا    كلوخي    از    نصيحت  هاي    او    چيدن   كنم

زندگي اش    را برايم    گويد   و     من    كم   شوم

يا كه  همدردي  كند  شايد    كه    من   آدم    شوم

من بگفتمش آن كه  ميگويم  كنون  بي  كار    نيست

عالمي   دارد جهاني  نو  كنون   بي  يار        نيست

او چو بشنيدش به  خود  آمد  به  كلي   خاك     شد

من نفهميدم چرا   اينگونه   او   بي     لاك       شد

شايد از سنگي   خود    شرمندگي    آمد        اُ را

وز  غرور  خود   بكاهد  تا   چنين     گويد   تو      را

هرگز  از حالي   نبايد اين    چنين   مغرور    گشت

رو  به  خوش  نامي  بكرد و از گذشته   دور گشت

اي  پدر  دستت  ز  فولاد  و   تنت   از  برگ   ياس

آن كه ميگويم شدست فولاد آن سختي  توراست

آن   چنان   بي   آر   بودي   از    براي     زيستن

گر  كسي  ميديد  ميگفتش   كه  او  را    ريستن

ريستن را جز به معصومان كسي ديگر چه   سود

گر  نبودش   هم   چنين   برداشتي   ديگر    نبود

ياد تو در خاطرم    همواره   مي  پيچد   به     روز

كم  بگويم عشق تو   در    سينه ها   دارد    فروز

روزها   در  پشت   پرده  ميزنم    سوز   و     گداز

تا  كه   كاش    با  او  خدا  يا   بيشتر  كردم   نياز

تو   ببخش   ما   را   اگر كم گفته ايم و  بي   ثمر

تو   بزرگي   و   بزرگان     را       نبايد       بيشتر

آرزو    دارم   ببينم   من   تو    را   اندر       مكان

دوستت     دارم   تو   را   اندازه  هفت     آسمان

 


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 29 آبان 1392برچسب:, :: 13:35 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

مست          بودم           عاشقانه       ديدمت

بي       بهانه        با         نشانه        چيدمت

خواب      بودم        نرگسم         بيدار        بود

چشمم     از      روي      خجالت      خار    بود

در    ميان     خانواده     سر    به   زير   انداختم

بلبلي     آمد     برايش   لانه اي    من  ساختم

بلبل  از  روي  خجالت  با  من  از عشقش نگفت

با   صدا   آمد   در   آن   لانه   ولي    آرام  خفت

او نمي دانست كه من همچون خودش  ديوانه ام

تا   برايم    چه    چهي     بنوازد   اندر    خانه ام

رفتم   و   ديوانه  وار   از   مقصدش    پرسيدمش

گفتم    اي  بلبل  چرا  نالان    شدي   رنجيدمش

گفت مقصود من آن نيست كه در خانه تو لانه كنم

زير    سقف   و   مي   و   كاشانه   تو  خانه كنم

رنگ    ايوان   تو   را   تار   و    گهي   تنگ    كنم 

مار ها    را    به   سر   خانه ات    پر   رنگ   كنم

رنگي  از  نوع خودم  با خودم     هم  سنگ   كنم

در   بر   عشق   تو   خاري   بكشم   جنگ   كنم

بلبلك   گفت   و برفت   از   در    مي   خانه   من

داغ   و   رنجور   شدش   اين    دل    ديوانه    من

روزها   چون   باد و طوفان و نسيمي مي گذشت

بلبلك   هم   همچنان  در   جستجوي  يار  گشت

انقدر   رفتش   كه    ديگر  راه  را   او   بسته  ديد

يار  عاشق  را  كه  در  راه خفته بودش خسته ديد

يار  از  آنكه  به  دلدار  رسيده  است حريص است

با سرو دست و دهان در طلب عشق انيس  است

باد  را  در  قفس  انگاري   نكن   كار   فش   است

ناله   بلبل  ما  هم  كه  در  اينجاست خوش است

من    كه    خود   پند    گرفتم   از   اين   كار   برو

با    تو    اي     بلبل    عاشق   نيمت     راه   نرو

 


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 27 آبان 1392برچسب:, :: 9:0 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

- امام حسين (عليه السلام) مي‌فرمايد: خداوند به هر کس راستگويي و نيکخويي و پاکدامني و     پاک‌خوري روزي کند خير دنيا و آخرت را ويژه او ساخته است.


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 20 آبان 1392برچسب:, :: 12:10 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

 

همه جا نابوديست

آنچه باقيست آنجاست

ما همه گرد گلي مي گرديم

شا يد اين گل آنجاست

شايد اين پنجره در آن ميدان

رنگ ايمان تو را مي سنجد

شايد اين پنجره كه مي گويند

رنگ ترسيم تبسم دارد

دستم از پنجره بيرون ولي

خواهشم خواهش يك انسان است

يك گذر گاه يك رود سپيد

شايد هم يك تاري

تاري از موي خودم نازكتر

خواهشم را بپذيز 

دست و پايم بسته است

غل و زنجير به آن تابوت است

شايد اين تابوت و ان قبرستان،

غل و رنجير مرا باز كند

شايد اين شايد ها،همه يك عمر گذشت

چاره ام چيست چه بايد بكنم؟

من كه خود باخته ام

من كه ايمان ضعيفي دارم

من كه با ديدن گل مي لرزم

دست و دل مي بازم

چاره ام چيست چه بايد بكنم؟

سوختن يا ساختن؟

سوختن چاره نمي خواهد كه

سوختن سوختن است 

آن هم از نوع خزان

چاره ام ساختن است

ساختن يك اميد

ساختن يك خورشيد

ساختن پنجره اي بي پايان

داشتن روح بلند

روحي از جنس خودش

بردن روح به اوج ملكوت 

شايد آن وقت توانستم من

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 19 آبان 1392برچسب:, :: 11:12 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

زندگي را ديدم

عاشقي را ديدم

زندگي خار و خس است

عاشقي يك قفس است

كه به دست خود اهنگر ما ساخته شد

وندر اين كنج مخوف

سايه خورشيد است

من كه حس ميكردم بودنش را انروز

كاش مي شد اي كاش ،كه مهاجر باشم

من مقصر بودم

چون كه جان را به درون قفسي مي بردم

يك قفس بد بختي،شد نصيبم امروز

كاش مي شد يك بار من عقب برگردم

تا ببينم با جان و بگيرم او را

تا كه خرسند شوم من از اين پيوستن

دل، سركش شده و عقل را ترسانده

عقل هم بيهوده فكر فردا دارد

كاش ميشد شعرم از ته دل باشد

يك قفس خوشبختي 

يك نفس ارامش

يك شب بي كابوس 

يك كتاب  و فانوس

با خدا هم مانوس

مي نشستم يك جا،با تمام فكرم

شعر نو ميگفتم

و از ان شعر ناب

سرگذشت يك گل،

مي شد انجا پيدا

رنگ گل هم زيباست.

كاش مي شد يك شب ،شعر نو مي گفتم

و تو در متن ان،رنگ دريا بودي

كاش مي شد اي كاش


ارسال شده در تاریخ : شنبه 18 آبان 1392برچسب:, :: 8:47 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

تو  پرواز   خيال   تو ، شبي   را   با   دلم    گفتم

نه آن هستم كه بگريزم،نه آن هستم كه دل بندم

چگونه    با  دلي  ساده ، كني   نيرنگ ،  بدبختم

كه  در  راه تو  پيمودم ، ولي  ناگه  در   آن  خفتم

ببخش  ما   را  گل  ياسم  ، اگر  بي آب من رفتم

خدا حافظ ،  خدا حافظ ،  چه  بي  آداب  من رفتم


ارسال شده در تاریخ : پنج شنبه 16 آبان 1392برچسب:, :: 10:53 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

من     بدون     عشق    در     جا    مرده ام

همچو    مرغي       در     قفس    پژمرده ام

آشنايي           از          كوير        خستگي

همچو          آهوي          بيابان       برده ام

من    بدون     عشق       ويران         ميكنم

هر    چقد    هم    من   در    اينجا   مرده ام

او    كه     با       سجاده       رنگين      خود

مي     فشارد       عشق      را   بر  گرده ام

قامتش       همچون       درختي     سرو بود

كز      نگاهش     عاشقي       را    خورده ام

عاشقي      را     گر      بگيري       از     دلم

مي  زنم      چندي     به     پشتت    گرزه ام

عشق     در       جانم        هياهو       ميكند

گر      نباشد        خشك       گردد      برزه ام

عشق     را    با    جان     خود    يكسان  كنم

گر     يكي    رفت      آن    يكي   هم   برده ام

عاشقي  همچون  بهاري  است  اندر  جان   من

چون كه خشكيدش بدان من هم در ان پژمرده ام

حال    ما   هم   ميرويم   تا عشق را درمان كنيم

تا   نبينم   از  كسي  گويد  كه  من  سرخورده ام


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 15 آبان 1392برچسب:بدون عشق, :: 11:42 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

                 

بديدم     در   نيستان   و    دياري

كسي بودي طلب كردش به كاري

بدستش  من   بدادم  يك   نهالي

بدادش     سم     بجاي     آبياري

نمي دانم   چه   گويم  در غيابش

چگونه   باز    گويم    در    نيابش

ولي   انقدر   من  اشفته  هستم

كه   رسوايش  كنم با انكه مستم

شبي شومي سياهي دلخراشي

تو   را  نايد  كه  با  رندان   فراشي

تو  ظلمي  ظلمتت  را  خوب  بنما

كه حتما مي شود  پيدا در  اين راه

تو  از  ظلم   خودت  هم بيم  داري

نداري    سازگاري   سيم      داري

جهان    را   با   همه  دلنازكي ها

ببردي   بر   فراز   بي    كسي  تا

دهي  جامي كه در ان  مي بريزي

لبي  تشنه  كه  در ان هي  بريزي

چو   شد  سيراب  نفرينت  كند  او

كه  بود  اين  اب  در   اخر   كند  رو

همه  نالان  شده  از دست دستت

ببر  دستي  كه  پايت را ببستست

همه  هجران  شده  سويي  نوايي

چگونه    مرديت   را    مي ستايي

تمام   تارو   پودت    سست   گردد

همه    بنيادت   از   ريشه    بگردد

اگر    مردي    چرا     مردم    گريزي

همه  مردم  به  دستت   ديده تيزي

تو   مردي  مرديت  را  كو  نشان ده

كه  تا  شايد   شود  پيدا  جهان  به

بهار  از  ظلم  تو  هم  ميدهد  جان

زمستاني    زمستاني     زمستان

خزاني    برگ    ريزي   تو    نهاني

نكن    پنهان    درونت    را    نتاني

تو  ننگي  ننگيت  را هر كسي  ديد

شل و كور و گدا هم خوشه اي چيد

چرا   در  خانه ات  طوفان  به  كارت

نديدي  مرد  و  زن  نالان   ز   كارت

برون  رو  تا  ببيني   هر  چه  را  به

كه   يا  نه  ميزني  خود را به كوچه

اگر   خر  ميكني  خر  پايه  هستي

مگر  پالان  به  پشت  خود نبستي

اگر   روزي   فقيري   دست   گيري

بديدي  بر  نگاهش   بست   گيري

همه   از  ظلم  تو   درمانده  مانده

خدايا   گوشه اي   قدرت نشان ده

سرت   را  تا  كي   اويزند   بر  دار

خودت  او  را  خداوندا  سر  از  كار


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 13 آبان 1392برچسب:, :: 10:43 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

 

ميان       آب      بودم     كه         آتشي         برخواست

هر   آنچه        بود     و       نبود      بيعانه  برد   به راست

منم    كه       غافل      از     اين      اتش  و  غضب  بودم

برفتم    و       به        خيالم        نرفته        بد       بودم

چرا     كه    ادم      عاقل      به      راه         كج      برود

نرفته      چون    برود       واج     و     ووج       فلج     برود

منم     كه     رفتم      از      اينجا     و     آينه        ديدم

به      عاشقي      و     حسادت     وُ      را       بوسيدم

به     صد     هزار   جمال    و     جمل       مرا     بفريفت

كه    من    نبودم    و    ان   لحظه     او     ترا     بفريفت

به خود نيامدم آن  لحظه   كه   من   در    اينجا    چيست

چه خواهم و چه در اين دشت هست و عاقبت هم نيست

به    سادگي و      فقارت    به      خامي     و     مستي

تو    هم    كه       جوان   و   پي    كسب    نام  هستي

به      شاهكار     خدا     گر      كسي        حجر     بزند

گل      اميد   تو     را     او    دو       مرتبه       در     بزند

ميان      مردمان       سخن      از      دين   و معرفت  آيد

ولي      به     سود    كه    در    ايند   از   كنار دين سايد

نشستم     و     عاقبت     اندر     ميان       فرو      رفتم

به    ياس    مبدل     و    به    خدا   من     رجوع    رفتم


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 12 آبان 1392برچسب:, :: 7:48 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

هركه   را  مالي   بود  فكري  نباشد  بر  سرش

هركه  را   ياري   بود    بيگانه   نايد   بر    درش

هركه  در مسجد نشيند  جاي او ميخانه نيست

هركه  با  يارش  بگيرد  جاي  او  ويرانه   نيست

هركه  ويراني  نصيبش  گردد  او   ديوانه  نيست

هركه  ارايش  كند   هرگز   نگو   بيگانه   نيست

هر كه  آسايش  بگيرد  تا  ابد   اينگونه   نيست

هر كه   با  ديوان   بجنگد  شهرتش مردانگيست

هركه در كنجي نشيند هرگز او سرخورده نيست

هر كه  با قابي به  ديواري بچسبد  مرده نيست

مهر   خاموشي   نبايد  بر  به   كم   گويان  زدن

چون   صدف  ارام  خواهند   بود و گوهر  در  بدن

 


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 8 آبان 1392برچسب:, :: 11:51 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

تو هر  دم كه  در نازو  نعمت خوري

بود   روزي  از  دست  همت خوري

تو   كز  مهنت   ديگران  بي  غمي 

نشايد    كه   نامت   نهند   ادمي

نديدي     مگر   مردو زن،   پيرو نو

چه   رنجي   كشيدند  وقت   درو

همه دست ها عقده از خون شده

ببندي تو دستي  كه گلگون شده

نديدي   كه  امروزه  در  اين  مكان

شده اند   مردم     همه   لامكان

شده   روزي  از  روزها  دست  تو 

بگيرد     كلوخي    بر    داس   نو

جهان بخش، بخشد  به انان ولي 

به  زورو  چپاول  به   غارت    بري

شنيدي كه در  ان زمان هاي  دور

كه   هاتم بدو مردي  از جنس  نور

چه سخت است مردي و مردانگي

كه  هنگام شب  نان و خرما  بدي


ارسال شده در تاریخ : سه شنبه 7 آبان 1392برچسب:, :: 12:52 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

پادشاه عاشق

گويند  كه در بلاد  ما عشق   افتاد

شاهي به گدايي دلي زشت  افتاد

دل بي  خبر  از  تمام احوالات است

شاها تو به شاهيت مكن او را پست

پستي  نبود   مرام   شاهان  د نكن

آيين   شهان  به  از   لعيمان    تنكن

خاييدن  زير  لب   همين   او  را  بس

با  خايش  قدرتت  دگر  حالش  نرس

چون شاهي و از شاه چنين كار نيايد

گر  كار  برايد  دگر  از   شاه   بكاهد


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 7 مهر 1392برچسب:, :: 7:54 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

سرو بي تاب

خاك در عمق خودش مي لرزيد

قلقلك مي خورد از بذر ظريفي بي جان

يكي از عمق دلش ،آن يكي از سر ذوق

باز هم معجزه كرد

و دو گل را روياند

آن دو گل سرو شدند

سرو هم قامت بست

قامتش اوج گرفت

تا به خورشيد رسيد

ريشه سرو چمان حلقه اي بست با سرو خودي

حلقه ها جوش گرفت

رنگ خون ابي از آن جوش به بيرون ميزد

واز اين خون ابه كسي جز خاك خبر دار نبود

خاك هم صورت خود را سرخ نگاه ميداشت

چند روزيست كه دگر خاك هم ميگريد

چون از آن مي ترسد نكند رهگذري زود پسند،

پاي بر خاك نهد

تا كه اسرار درونش هويدا بشود

خاك از عمق وجودش تپش سرو را مي فهمد

خاك،خاك است آخرين نقطه انسانيت ما

سرو از اوج تنش مي لرزد

و به هنگامه شب،

رخ خود را در ماه مي بيندو از سرو بودن خود مي ترسد

وبه خاك مي گويد

ريشه ام را تو تحمل كردي

آخرين حرف دل خاك،

همين جمله زيباي من و توست

<<دوست داشتن و تحمل كردن>>

حرف او اين است

كندن سرو ها زخم بر جا دارد

و تحمل كردن اين زخم تا آخر عمر،

كار بس دشواريست.


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 25 شهريور 1392برچسب:, :: 8:21 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

                رسم جهان

خدايا       ذره اي    ما     را   رها     كن

از    اين   دينار     و  دنيا  ،  با  صفا  كن

خدايا        قلب    ما    از   نفخ    روحت

دميدي      تا    شود     شيطان   مردد

از     آن   شيطان  كه تو كردي رجيمش

گر   از  او   مي  ستاندي عقل و كينش

دگر   آدم    در    اين     دنيا    نمي بود

از  اين   آلودگي ها    هم     بري    بود

خودت داني در اين   دنيا   چه كاريست

در اين جسم و در اين رويا چه حاليست

خودت     انجا   ملك    انجا    من   اينجا

تو   رحمي كن     در   اين ا  وضاء خدايا

در     اين     تاريكي      دنياي      فاني

مدد كن       جان      ما    را     ميتواني

خدايا      نام     تو     آرام    جان   است

تسلي  بخش   اين   قلب  و روان است

خدايا    عشق    تو    زيبا   ترين   است

در  ان  آرامش  و  نور   و   يقين    است

به   هر   در  ميزنم  در بانت   آنجاست

به  هر  رخ  بنگرم   نقش  تو   پيداست

خدايا      بيشتر     ما    را    صدا   كن

از   اين   دلخستگي ها  هم   رها كن

خدا يا   گرچه    ما    بيگانه    هستيم

ولي  كن  مدتي   با    گل   نشستيم

صفاتت   همچنان   در     ما   اثر   كرد

ندايي   جسم  و   جان  را  با  خبر كرد

ندا   آمد   كه  اي  خوابيده   در  جسم

كه  اي  خوابيده   در   امنيت << بسم>>

به   جان    مادرت   اينجا    خزان  است

در  اين ره خفته اي  اي جان زيان است

برو  همت   كن   و   از    خواب    برخيز

هميشه   خفته اي   بي    تاب   برخيز

تكاني   ده     بر ان     جسم     ذليلت

نگاهي  رو   به   عرش      بي    بديلت

نگاهي  رو   به   اين  عرض   السماوات

جهاني   رو  به  موت  و   ديده بر  خاك

جهاني  يكسره   ظلم  و  ستيز  است

گنه  كاري  در  ان  رسمي  تميز است

گنه   كاران    به    كار     خود     ببالند

ولي    با    يار   خود    آشفته    حالند

گهي  شاد و  گهي  غمگين نشسته

به دين پشت كرده و با كين  نشسته

برادر    با      برادر      ميكند       جنگ

سر   چيزي   شبيه   به  آهن و سنگ

پسر    خون   پدر    در   شيشه  ريزد

پدر     را       يكسره       آبرو     بريزد

دگر      دختر   به  مادر  ميكند  پشت

شنيدم   دختري   كه    مادري كشت

 


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 20 مرداد 1392برچسب:, :: 12:24 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

         كاشتن برداشتن

هدفم كاشتن است

كاشتن سرو و گل سوسن و ياس

حرفه ام بي كاريست

از براي هدفي بي مفهوم

من نميدانم چيست

ديگران هم گويند،كاشتن بي معنيست

اگر اين گونه كه ميگويند است

پس چرا مي كارند

پس چرا مي كارند

شايد اين گونه نخواهد بود كه تو مي گويي

شايد اصلا كاشتن بهر تمنا باشد

از براي هدفي نا معقول

هدفم نا معلوم

حرفه ام بي كاريست

آس و پاس از همه ام

جان ندارم كه فدايش بكنم

هرچه دارم هنري ذهني است

و چه سخت است كه بفهماني اش

و چه سخت تر كه بگنجاني اش

كاشتن برداشتن

عده اي هم مي چرند كاشته ام را

تا كه شايد فربه از هوش شوند

نه چنين نيست

گفته ام بي معنيست

شايد آنگونه كه مي خواهم نيست

شايد آنگونه كه در ذهن شنيدم،

ديده ام دست تمنا دارد

باز مي جويم دشت

دشتي از نوع خزان

تا درآن كاشتني ديگر گيرم پيش

اين چنين است حرفه بيكاران

دفترم شد پايان

 


ارسال شده در تاریخ : یک شنبه 13 مرداد 1392برچسب:, :: 12:37 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

اي گل تو چگونه خواهي پژمرد

يارم طلب تو را نمودن كرده است


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 9 مرداد 1392برچسب:, :: 13:22 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

امروز    حيدر    ضربه اي     كاري    گرفته

زينب    نشسته    گوشه اي زاري   گرفته

 

فردا كه حيدر عازم    عرش  عظيم   است

با حضرت حق صحبتش در راه دين    است


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 7 مرداد 1392برچسب:, :: 9:35 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

              چيستان عشق

عشق يعني عاشقي عاشق شدن

خود     براي   ديگري   لايق   شدن

عشق يعني     آشنايي     با   دلت

بردن     مشكل      ترين   مشكلت

عشق يعني  عاشقي  بر سر  زدن

سينه ها  را   چون   سپر  بردر  زدن

عشق يعني  خفته   بودن   در رهي

كز   بلادش     را     نبودي     آگهي

عشق يعني     كندن   دل   از مكان

بر دنش     در       آستانه        زمان

عشق يعني بي كسي را پس زدن

شهرتي     را  آشكارا   دست  زدن

عشق يعني   زندگي    در راه حق

واقع     گويي   در  پس   ديوار  لق

عشق يعني سوختن  يا  ساختن

دادن   جان  و تن  و    دل    باختن

عشق يعني  كعبه  و    پايان   راه

دل  كه تفكيكي  كند  از راه و چاه

عشق يعني هرچه داري  در  كني

تا  تواني    با  گليمي    سر   كني

عشق يعني  بردن  هوش  و هواس

دادن   گردن  به  زير   تيغ  و   داس

عشق يعني بر به   سويت  پر زدن

از     برايت   عاشقي   را  در   زدن

عشق يعني  زندگي    را   نم  زدن

عطر   و  بوي  خانه  را   بر هم زدن

عشق يعني   دل   برو    كاري بكن

من   ندارم    قدرتي     ياري   بكن

عشق يعني    خاليم    از   روي تو

پر  بكن   جام   مرا   از     بوي    تو

عشق يعني  بر   به  صحرا ها زدن

گفتن     يا   حق   به   در  ياها زدن

عشق يعني  راه   پر   طول  و  دراز

رفتن   اين  راه     از     روي      نياز

عشق يعني جام مي    را   لب زدن

تا    نهايت ها   خوردن    كب    زدن

عشق  يعني  عاشقي در  بام  حق

گفتن   انا   و   رفتن      كام     حق

عشق يعني  آن   حقيقت  آن  علم

وصف     آن   را   درنيابد   صد  قلم

عشق يعني   آنكه    ما  را     افريد

پرده ها  يش    پرده هاي  ما   دريد

عشق يعني  مخلصي  كردن  به او

دادن   جان   و   سرو  تن   را  به او

 


ارسال شده در تاریخ : شنبه 5 مرداد 1392برچسب:, :: 12:37 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

قيمت عشق

اين روزا عشق ديگه معني نداره

اين  روزا خاطره  هم  كم  مياره

اين   روزا   پرنده هاي   آسمون

واسه  هم دروغ مي بافن لب بوم

اين روزا مي خوام يه كاري بكنم

عشقمو    سوار     گاري    بكنم

ببرم   تو   شهر  تا  قيمت بگيرم

يا   اگه   نشد  اونو   خط  بگيرم

ميخوام عشقو بفروشم به سرنوشت

تا   كه  قيمت  بگيره  مثل  بهشت

بشينم    قصه ي     پروازو   بگم

قصه ي     كبوتر     و  بازو بگم

با  چه   عشقي روي يك شاخه بيد

تك وتنها پركشيد وقتي يا ر اونو نديد


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 2 مرداد 1392برچسب:, :: 11:50 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

مادرم شاعر اشعار وجودي من است

                       و

پدر جمله نقش بسته بر روي دلم

 


ارسال شده در تاریخ : پنج شنبه 27 تير 1392برچسب:, :: 12:13 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

  دست اجل

دست اجل مرا بگير                                                     

 من خسته ام از اين عبور                                             

 من خسته ام از اين همه آرايش و جهان دور                       

دستم گرفتي اي اجل مهلت نده مرا ببر                            

بردي ببر هيا نكن                                                      

اين قصه را رها نكن                                                   

اين قصه نانوشته است.بنويس و اشتباه نكن

حتما جهان ماسوا

بهتر بود از اين مكان

مردم از اين همه زيان

از دست چشم و جسم و جان

نائب نيامدست ومن

نايب شدم به اين سكوت

دستي بكش مرا ببر

رد كن مرا از اين صفوف

رد كردنت خلاف نيست

قولي دهم در اين مكان

پايم رسد به آن جهان

  نزد رسول ميروم تا كه سفارشت كنم

دست اجل مرا بگير

اين بار نوبت من است


ارسال شده در تاریخ : پنج شنبه 27 تير 1392برچسب:, :: 11:17 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

                                        بنام خدا

زندگي بازي نيست                               

زندگي قالبي ازما و من است                                             

زندگي  طرح نويي از شدن است              

زندگي بايد كرد تا كه فهميد همه ميميرند              

تا كه فهميددر اين ظلمت شب سازها ميگيرند    

زندگي راز نهاني ست كه ما ميدانيم

زندگي خوب و بد است

خوبي از رنگ جمالش پيداست

آن يكي در دل اين انجمن است

دل ببنديم همه مي بازيم

چاره اي بايد كرد قايقي بايد ساخت

من و ما در خطريم

خطري را كه كنون مي شنوم

خطري را كه به دروازه شهر دير مي اوازند

اين خطر نيست همان خودكشي است

كشتن من به دست خود من

كشتن تو به دست خود تو

كشتن ما به دست خودمان

زندگي تاريك است

 زندگي روشن نيست

 روشني را بايد از آب  گرفت  

 تا كه گل را به دلت راه دهي

  ودر اين صورت تو

شاهد روشني خاك و گلي     


ارسال شده در تاریخ : چهار شنبه 26 تير 1392برچسب:, :: 10:41 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

ماه رمضان

ماه     نو  آمد   جهان   شد   پاك  رو

ماه    عشق   آمد     منم    گيتار   او

ماه     پر  فيض  و  عبادت  ماه  ناب

ماه    مردان   خدا    و     ماه     آب

ماه    قران     است   و   با   الايشي

ماه    ايمان   است    و   با    آرايشي

من در اين ماه از  خدا   گل   خواستم

گاه     نرگس   گاه     سنبل   خواستم

هر دو  را   دادش  به  من  دادار سخ

ماه  او  ماه   نم   است  و   ماه   حق

امشب    از    روي    نيازم    ميزنم

چون  كه   سازم   از   پيازم   ميزنم

ماه   رمضان ماه خوش رويي اوست

تا   هميشه   بندگي   كردن   بدوست

ماه   رمضان   ماه   مردان  خداست

ماه    آداب و  عبادت    ماه   راست

 

ماه رمضان ماه  ضربت خوردن است

ماه    مولا مان    علي  ماه  من  است

قبل   اين  ماه  سست   بودش ريشه ام

تا   كه   امد   باز   تر   شد   نيشه ام

گل    تمام   غنچه  ها يش    باز   شد

سر   به  زير آورد  و با  او  راز  شد

شكر  ايزد  كردو  از   نو   زنده   شد

زير   چترش   غنچه ها    زيبنده  شد

از   كنارش     جوي    آبي    باز شد

بلبلي      آمد      برايش     ساز   شد

اين    بگفتم   تا  بداني  حق  به كيست

خالق   اين  آسمان  و  رق   ز  كيست

من  در   اين  ماه  سوي  او پر ميكشم

بر     تمام    عاشقان      سر   ميكشم

پس   بيا  با  هم   رويم   اي   ياس من

اي   تمام   هستي    و    احساس   من

 

 


ارسال شده در تاریخ : دو شنبه 24 تير 1392برچسب:ياس:استعاره از بدن, :: 12:31 :: توسط : حميدرضا فلاح سراجكلايه

صفحه قبل 1 2 3 صفحه بعد

درباره وبلاگ
به وبلاگ من خوش آمدید. اين وبلاگ صرفا جهت ثبت اشعارم ساخته شده، تقديم به شاعران ايران زمين
آخرین مطالب


نام :
وب :
پیام :
2+2=:
(Refresh)

<-PollName->

<-PollItems->

آمار وب سایت:  

بازدید امروز : 1
بازدید دیروز : 0
بازدید هفته : 1
بازدید ماه : 24
بازدید کل : 15126
تعداد مطالب : 25
تعداد نظرات : 6
تعداد آنلاین : 1



Alternative content